Ako si Wilfred Buck, pagbati sa aking mga kamag-anak. Ako ay taga-Opaskwayak Cree Nation.
Noong bata pa ako, lumaki ako sa hilagang boreal forest malapit sa hangganan ng Saskatchewan/Manitoba sa Ilog Saskatchewan.
Sa mga gabi ng taglamig, kapag dumidilim, minsan ay nakakakita kami ng kamangha-manghang palabas sa kalangitan, at siyempre, ito ang mga northern lights. Sinabihan kami noong bata pa kami na hindi kami dapat sumipol sa northern lights sa gabi. Kung sisipol kami, sasabihin nila sa amin na darating ang northern lights para sunduin kami at ilayo. Sa wikang Cree, ang northern lights ay tinatawag na "Wāwātēwak".
Kapag may isa o dalawang hibla sa kalangitan na gumagalaw at kapag napupuno na nila nang tuluyan ang kalangitan, sumasayaw sila, minsan maririnig mo ang static, at maaamoy mo pa nga ang ozone.
Tinatawag namin silang "cîpayak nîmihitowak" na nangangahulugang sumasayaw ang mga espiritu.
Siyempre sinubukan naming gawin iyon, sinubukan naming sumipol sa northern lights sa lahat ng oras. Pero, siguro ang dahilan kung bakit sinabihan kami nito ay sa mahahabang buwan ng taglamig, siyempre, madilim nang maraming oras sa taglamig at napakakaunti ng liwanag ng araw.
Kaya isa sa mga bagay na ayaw ipagawa sa amin ng aming mga magulang at matatanda ay ang lumabas sa kagubatan at tumakbo sa gitna ng abalang lugar, lalo na sa gabi. Dahil sa gabi, maraming hayop, mga gutom na hayop, dahil taglamig noon at kakaunti ang pagkain.
At natatakot sila na baka maagaw kami ng lobo o kung ano pa man. Kaya, isa iyon sa mga panakot na inilagay nila sa amin para manatili kaming malapit sa nayon at malapit sa komunidad para hindi kami magpagala-gala sa masukal na lugar.
Kaya iyan ang "cîpayak nîmihitowak", ibig sabihin ay sumasayaw ang mga espiritu.
Iyan ang kwento ng northern lights.
Miigwetch.
Ginamit ang video nang may pahintulot.